ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ (ΒΙΝΤΕΟ)

Δείτε και το παραπάνω βίντεο που δημιούργησα, με φωτογραφίες
από το προσωπικό μου αρχείο, και από την τελευταία μου
επίσκεψη που πραγματοποίησα στον
ιερό αυτό αρχαιολογικό χώρο των Δελφών.

~ * ~ * ~ * ~

Ελπίζω να σας αρέσει!

©+® Dilaz 2008

ΑΡΧΑΙΩΝ ΘΕΟΓΟΝΙΑ

Φώτο 01:
Η Γαία, η μητέρα όλων

Φώτο: 02:
Ο Κρόνος που κατάπινε τα παιδιά του

ΑΡΧΑΙΩΝ ΘΕΟΓΟΝΙΑ

Οι πρώτοι θεοί

"Πρώτα έγινε το Χάος, κι έπειτα από λίγο η πλατιά η Γη".

Τα λόγια αυτά για τη δημιουργία του κόσμου, ανήκουν στον Ησίοδο. Αναφέρονται στο έργο του "Θεογονία". Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι οι πρώτοι θεοί του κόσμου ήταν δύο.
Πρώτα το Χάος και μετά η Γη, η μητέρα όλων. Η Γη γέννησε τον Ουρανό και τον έκανε σύζυγό της. Από την ένωση αυτή γεννήθηκαν πολλά αθάνατα παιδιά, όπως οι Τιτάνες, οι Κύκλωπες και οι Εκατόγχειρες.

~ * ~ * ~ * ~

Η βασιλεία του Ουρανού

Ο Ουρανός έχωνε τα παιδιά του βαθιά στα σπλάχνα της Γης, γιατί σύμφωνα με μια προφητεία κάποιο απ’ αυτά θα του έπαιρνε το θρόνο.
Η Γη, που λυπόταν για το μαρτύριο που περνούσαν τα παιδιά της, αποφάσισε να τα λυτρώσει. Έτσι μια νύχτα έβγαλε από μέσα της τον γιό της Κρόνο και του έδωσε ένα δρεπάνι για να πολεμήσει τον πατέρα του.
Ο Κρόνος κατάφερε να πληγώσει και να διώξει μακριά τον Ουρανό. Πληγωμένος καθώς ήταν ο Ουρανός αιμορραγούσε. Το αίμα του έπεφτε πάνω στη Γη.

Έτσι γεννήθηκαν οι Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Νύμφες.

~ * ~ * ~ * ~

Η βασιλεία του Κρόνου

Ο Κρόνος, αφού νίκησε τον πατέρα του Ουρανό, εγκαταστάθηκε στο παλάτι του βασιλιά, παντρεύτηκε την αδελφή του Ρέα και έκαναν πολλά παιδιά. Όμως και γι’ αυτόν υπήρχε προφητεία, σύμφωνα με την οποία θα έχανε τον θρόνο από ένα από τα παιδιά του.
Για να μην γίνει αυτό, μόλις γεννιόταν κάποιο παιδί το κατάπινε. Η Ρέα, που πονούσε όταν έχανε τα παιδιά της, αποφάσισε και γλύτωσε το τελευταίο, τον Δία.
Όταν αυτός μεγάλωσε βρήκε τον Κρόνο, πάλεψε μαζί του, τον νίκησε και κέρδισε το θρόνο. Η Ρέα έδωσε τότε στον Κρόνο ένα φάρμακο που τον έκανε να βγάλει από μέσα του όλα τα παιδιά που είχε καταπιεί. Έτσι ελευθερώθηκαν και τα αδέλφια του Δία.

©+® Dilaz 2008

Ο ΗΝΙΟΧΟΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

Φώτο 01:
Ο Ηνίοχος στο Μουσείο των Δελφών

Ο ΗΝΙΟΧΟΣ

Οι τύραννοι των Συρακουσών, οι Δεινομενίδες, εκτός των άλλων, είναι γνωστοί και από τις νίκες τους σε πανελλήνιους αγώνες, (πηγή: Ποιήματα του Πινδάρου και του Βακχυλίδη).

Εξαιτίας μιας τέτοιας νίκης σε αρματοδρομίες σε πυθικούς αγώνες, χρωστάμε την αιώνια αυτή αρχαιολογική κληρονομιά, που ανήκει στους Έλληνες και σ’ ολόκληρο τον κόσμο, τον ΗΝΙΟΧΟ.

Τ’ όλο σύμπλεγμα αποτελούνταν από το τέθριππο, τον Ηνίοχο, και από δύο ελεύθερους ίππους με τους δύο «ιπποκόμους» έφιππους ή πεζούς.

Παρατηρώντας τώρα τον χάλκινο Ηνίοχο βλέπουμε ότι είναι ντυμένος με μακρύ ιερατικό χιτώνα, όπως ντύνονταν όσοι έπαιρναν μέρος σε ιεροτελεστίες. (Αξιοσημείωτο είναι εδώ να πούμε ότι Ιερό χαρακτήρα είχαν όλα τα αγωνίσματα που λάμβαναν μέρος στα μεγάλα ιερά της αρχαιότητας), γι’ αυτό και αυτού του είδους η ενδυμασία του Ηνίοχου, ο χιτώνας του οποίου είναι ψηλά ζωσμένος με δύο ταινίες. Η πλούσια πτύχωση στο στήθος έρχεται σε αντίθεση με τις ραβδωτές πτυχώσεις κάτω από τη ζώνη.

Αντίθεση υπάρχει και ανάμεσα στους ζωηρότερους βοστρύχους στις παρειές και στην απλή αλλά μελετημένη προσεκτικά κίνηση των σχεδόν κολλητών βοστρύχων επάνω στο κεφάλι. Το δε διάδημα δηλώνει το σημάδι της ΝΙΚΗΣ.

Η ελαφριά κλίση του κεφαλιού, το σχήμα του προσώπου του, το γεμάτο και ασύμμετρο πηγούνι του, τα σαρκώδη χείλη του συμπληρώνονται με την Ελληνική κατατομή και κορυφώνονται στο βλέμμα του. Οι οφθαλμοί του οποίου αποτελούνται από άσπρο σμάλτο και δύο μαύρες πέτρες και περιβάλλονται από τα ελαφρώς λοξά τόξα των βλεφαρίδων.

Ο ΗΝΙΟΧΟΣ είναι μια μοναδική μορφή, ένα ανυπέρβλητο αιώνιο μεγαλείο. Χωρίς καμιά συγκεκριμένη έκφραση από την στιγμή της μεγάλης νίκης του. Δεν υπάρχει πάνω του ούτε στιγμιαία κίνηση, ούτε περαστικό αίσθημα, παρά μόνο η Ολυμπιακή γαλήνη της Αθανασίας.

Ο Θνητός ο οποίος με την νίκη του γίνεται Αθάνατος.

Ο Χαλκοπλάστης του Ηνίοχου δεν είναι γνωστός, κατάφερε όμως στο δημιούργημά του αυτό να σμιλέψει την ΑΘΑΝΑΣΙΑ.

Ο Ηνίοχος με το άρμα του ήταν πολλούς αιώνες καταπλακωμένος από βράχους που κατρακύλησαν με τους σεισμούς του 373 π.Χ. και ήρθε στο φως πάλι το 1896 για να μας δώσει μια ιδέα των εκπληκτικών επιτευγμάτων της γλυπτικής ελληνικής τέχνης των κλασσικών χρόνων.

Πηγή: ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ - ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ

©+® Dilaz

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

Φώτο 01:
Ο Θεός Απόλλων
(Προστάτης των Τεχνών & της Μουσικής)

Φώτο 02:
Ο Ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝ

Ο Ναός του Απόλλωνα έχει μνημειακή ιστορία αιώνων με διαδοχικές καταστροφές και ανοικοδομήσεις, με απόρρητα και άγνωστα στοιχεία λατρείας στους χώρους του, τα οποία είναι αφανισμένα για πάντα.

Η τελευταία μορφή του ναού ανάγεται στον 4^ο αιώνα π.Χ.. Η μυθική όμως παράδοση, μας μιλάει πρώτα για μια απλή καλύβα από φύλλα δάφνης φερμένα από την κοιλάδα των Τεμπών. Ο δεύτερος μυθικός ναός έγινε και πάλι από υλικά όπως κερί και φτερά ή φτέρες που έστειλε ο Απόλλωνας από τους Υπερβόρειους. Ο τρίτος ναός ήταν από χαλκό. Ο αρχαιότερος ναός των ιστορικών χρόνων είναι ο τέταρτος στη σειρά αυτή, και ήταν πώρινος.
Έγινε με την βοήθεια του Απόλλωνα από μυθικούς αρχιτέκτονες τον Τριφώνιο και τον Αγαμήδη. Τα ίχνη που ανακάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη του πρώτου ναού μας αποδεικνύουν ότι ανάγεται στον 7^ο αιώνα π.Χ..

Στο ναό τώρα του 4^ου αιώνα π.Χ., τα θεμέλιά του έγιναν από πέτρα των λατομείων του Προφήτη Ηλία. Οι πώρινοι κίονες ήταν επιχρισμένοι. Σήμερα έξι κίονες είναι εν’ μέρει αναστηλωμένοι με το αρχαίο υλικό. Στον ναό ανέβαινες από κεκλιμένο επίπεδο (σώζεται έως και σήμερα), όπως ήταν η συνήθεια σε Πελοποννησιακούς κυρίως ναούς.

Η στέγη και τα ανάγλυφα αετώματα έγιναν από μάρμαρα της Πάρου. Κατά τον Παυσανία στο ανατολικό αέτωμα εικονιζόταν η «επιφάνεια» του Απόλλωνα, δηλαδή η άφιξη του θεού στους Δελφούς, ενώ στο δυτικό αέτωμα του ναού του 4^ου αιώνα π.Χ., εικονίζονταν ο Διόνυσος με τις Μαινάδες (Θυιάδες).
Οι μετώπες ήταν χωρίς αναπαραστάσεις, αλλά είχαν τοποθετηθεί σ’ αυτές ασπίδες Περσικές από το Μαραθώνα, και Γαλατικές μετά το 279 π.Χ.. Οι δε τοίχοι του προναού έφεραν επιγραφές πάνω σε ερμαϊκές στήλες με ρητά των επτά Σοφών της Αρχαίας Ελλάδας.

Π.χ. «Γνώθι σαυτόν και Μηδέν Άγαν»,

ήταν επίσης γραμμένο το γράμμα «Ε» για το οποίο ο Πλούταρχος, όντας ιερέας στους Δελφούς, έγραψε ολόκληρη πραγματεία, χωρίς να καταφέρει να κάνει σαφές το τι σήμαινε. Υπήρχε επίσης και χάλκινη παράσταση του Ομήρου με λόγια ενός χρησμού, που είχε δοθεί στον τυφλό ποιητή, γραμμένα στη βάση.

Ο σηκός ήταν χωρισμένος σε δύο μέρη: μπροστά υπήρχε βωμός του Ποσειδώνα, αγάλματα των δύο Μοιρών, του Δία Μοιραγέτα και του Απόλλωνα Μοιραγέτα. Υπήρχε επίσης σιδερένιος θρόνος, στον οποίο κάθισε ο Πίνδαρος όταν ήρθε στους Δελφούς και έψαλλε ύμνους του Απόλλωνα. Ο βωμός της Εστίας στον προναό του ναού θεωρούνταν κοινός βωμός όλων των Ελλήνων και σ’ αυτόν τον βωμό σκότωσαν τον γιό του Αχιλλέα Νεοπτόλεμο οι ιερείς του Απόλλωνα. Για το δεύτερο μέρος του σηκού «Το Άδυτο» ο Παυσανίας μας πληροφορεί ότι πολύ λίγοι είχαν το δικαίωμα να μπουν εκεί. Στο Άδυτο εκτός των άλλων υπήρχε και χρυσό άγαλμα του Απόλλωνα.

Πηγή: ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ - ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ

~ * ~ * ~ * ~

Δείτε και ένα σχετικό βίντεο με τον Θεό Απόλλωνα, και τον Ναό που βρίσκεται στους Δελφούς, από το YouTube.

Πατήστε στον παρακάτω Τίτλο - Link για να το δείτε:

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

©+® Dilaz 2008*

ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΡΟΝΑΙΑΣ

Φώτο 01:
Η Θόλος του Ιερού της Αθηνάς Προναίας

ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΡΟΝΑΙΑΣ

Οι αρχαίοι επισκέπτες του Ιερού χώρου των Δελφών είτε από την κοιλάδα του Πλείστου ανέβαιναν, είτε από την Ανατολή ερχόταν θα συναντούσαν πρώτα το Ιερό της Αθηνάς Προναίας, πριν από το ναό του Απόλλωνα.

Γι’ αυτό και ονομάστηκε έτσι το Ιερό αυτό «ΙΕΡΟ ΑΘΗΝΑΣ ΠΡΟΝΑΙΑΣ» δηλαδή προ του ναού (του Απόλλωνα). Ακόμα και ο Παυσανίας στο Χ βιβλίο της συγγραφής του «Ελλάδος Περιήγησης», τα Φωκικά αρχίζει την περιγραφή των Δελφών από αυτό εδώ το Ιερό.

Το «ΙΕΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΡΟΝΑΙΑΣ».

Το παραδοσιακό όνομα του τόπου είναι Μαρμαρία, εξαιτίας των αρχαίων μαρμάρινων λειψάνων. Είναι μια απότομη κατηφοριά, που διαμορφώθηκε σε άνδηρα κατά την αρχαιότητα.

Η περίφημη Θόλος με τις τρεις αναστηλωμένες κολώνες του, δεσπόζει τώρα στον ερειπιώνα της Μαρμαρίας, αλλά και κατά την αρχαιότητα ξεχώριζε απ’ όλα τ’ άλλα. Κτήρια όχι μόνο για την ιδιόρρυθμη αρχιτεκτονική των κυκλικών κτιρίων, αλλά και για το υψηλό επίπεδο τέχνης.

Χρονολογείται στη δεκαετία 390-380 π.Χ., μερικά χρόνια πριν από το μεγάλο σεισμό. Η Θόλος των Δελφών έχει διάμετρο 13,50 μέτρα και είναι κτισμένη γενικά από πεντελικό μάρμαρο πάνω σε κρηπίδα με τρεις βαθμίδες. Είκοσι δωρικοί κιόνες εξωτερικά στήριζαν το θριγκό και την χαμηλότερη στέγη της κυκλικής στοάς.

Οι μετώπες ήταν στολισμένες με ανάγλυφες παραστάσεις Αμαζονομαχίας και Κενταυρομαχίας. Μία άλλη σειρά μικρότερων μετόπων στόλιζε εξωτερικά τον τοίχο της στοάς ψηλά. Αυτές εικόνιζαν τους άθλους του Θησέα και του Ηρακλή.

Η είσοδος στο κυκλικό σηκό ήταν από την νότια πλευρά, ενώ το δάπεδο ήταν με ελευσίνιο λίθο. Γύρω από τον τείχο του σηκού και από μέσα ακουμπούσαν δέκα κορινθιακοί ημικιόνες. Η κωνική στέγη είχε μαρμάρινα κεραμίδια και ακρωτήρια.

Τον προορισμό της Θόλου δεν τον ξέρουμε έως και σήμερα, και δυστυχώς ούτε ο Παυσανίας αναφέρει το θαυμάσιο αρχιτεκτόνημα. Υποτίθεται ότι είναι λατρευτικό κτίριο για την λατρεία χθόνιας θεότητας, όπως τα όμοια κυκλικά κτήρια της Επιδαύρου, της Ολυμπίας, τα Αθηναϊκής Αγοράς κ.α.

Πηγή: ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ - ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ

©+® Dilaz 2008